Eg havi fingið mítt lív aftur!

BaraTann 15. mai var eg fyrstu ferð hjá Olgu, eftir næstan 2 ár við konstantum útbroti av Colitis Ultirosa (kronisk bløðandi tarmsjúka). Eg var komin har til, at eg føldi, at eg bara bleiv fylt við meira og meira medisini, sum eg ikki føldi meg trygga við, og sum ikki hjálpti í serliga langa tíð. Eg havi tikið høga dosis av prednisilon 2 ferðir, og fyrr í ár varð eg spurd, um eg vildi vera við í eini roynd við einum nýggjum medisini.

Eg haldi, hetta gjørdi, at eg misti álitið á viðgerðina. Eg føldi, at læknarnir ikki vistu, hvussu teir best kundu hjálpa mær. Tankin, at eg møguliga kundi enda við stomi sum 29 ára gomul, var ræðuligur, og tað føldist, sum tað var tann vegin, tað gekk.

Tá eg havi havt tað ringast, havi eg havt blóð í hvørjari avføring og gingið á wc upp til 20 ferð um dagin. Haraftrat kemur óbeskriviliga nógv pína og ongin energi ella yvirskot. Nakað so einkult sum at avlevera dóttrina á stovni kundi vera ein marra, tí hvat skuldi eg gera, um eg skuldi á wc á tí stutta gongutúrinum, sum vardi 10 min.

Fyrstu ferð eg var hjá Olgu, setti hon nógvar spurningar og gjørdi eina NES-scan av kroppinum. Vit tosaðu nógv um, hvussu ringt nógv av medisininum var fyri mín kropp, og hvussu og hvat vit kundu gera, fyri at eg skuldi fáa tað betri. Vit vóru samdar um, at høvuðsfokus skuldi leggjast á eina umfatandi kostbroyting og ymiskar urtrar. Eg skuldi ikki eta gluten, mjólkaproduktir, sukur, kryddaríir og tilgjørdar vørur. Har aftrat segði hon, at eg fór at fáa tað verri, áðrenn eg fekk tað betur.

Hetta hugsaði eg var ómøguligt, tí eg føldi, at eg hevði rakt botnin fyri langari tíð síðan. Men hon hevði so sanniliga rætt. Tær fyrstu 6 vikurnar vóru eitt helviti, og eg var fleiri ferð við at geva upp. Tað vísti seg tó, at ein av orsøkunum var, at eg ikki longur toldi Imurel, tað biologiska medisini, eg tók. Tað gingu tveir dagar, eftir eg stoppaði við hesum medisininum, til eg var heilt symptomfrí.

Eg havi nú havt 2 fantastiskir mánaðir uttan nakran skugga av sjúkuni. Eg eri sloppin av við 3 av 4 medisinum og vóni at verða medisinfrí fyrst í komandi ári. Harumframt havi eg tapt meg 9 kg. Eg føli nú, tá eg eti okkurt, sum ikki er gott fyri meg – búkurin fer at leika í, og eg fái iltstórt sæð beinanveg.

Sjálvt um tað er ómetaliga ringt til tíðir at liva á henda hátt, so er hetta avgjørt nakað eg vil halda fram við, og eg kann viðmæla øllum í somu støðu, at kontakta Olgu og fáa hjálp til ein normalan dagligdag.

Mest umráðandi er ikki at sníta ella geva upp. Tað tekur langa tíð og er ómetaliga hart, men tað er tað vert í síðsta enda.

Add a Comment